Sosyal Bilimler

İnsanı, hayatın içinde anlamak.

Bir insanın yaşadığı güçlüğü anlamaya çalışırken yalnızca o an duyduğumuz cümleye bakmak yeterli olmuyor. Ailesi, yaşadığı çevre, ekonomik koşulları, sağlık ve eğitim olanakları da hikâyenin içinde. Sosyal hizmeti, insanın bu bütün içindeki ihtiyaçlarını ve haklarını gözeten bir meslek olarak görüyorum.

Sosyal hizmetin odağında insan onuru, sosyal adalet, katılım ve güçlenme var. Bazen ihtiyaç, doğru bilgiye ulaşmak; bazen bir kuruma erişebilmek, bir hakkını kullanabilmek ya da içinde bulunduğu koşulları daha anlaşılır hâle getirebilmek. Bu yüzden yardımın biçimini belirlemeden önce insanı dinlemek gerektiğine inanıyorum.

Benim Yolculuğumdaki Karşılığı

İstanbul Esenyurt Üniversitesindeki Sosyal Hizmet lisans eğitimimi 2017’de tamamladım. Darülaceze, aile mahkemesi, hastane sosyal servisi ve engelliler rehabilitasyon merkezindeki stajlarım, aynı mesleğin farklı yaşam durumlarıyla nasıl buluştuğunu görmemi sağladı. Bir ihtiyacı kendi bağlamında değerlendirmek, bu eğitim sürecinden taşıdığım temel alışkanlıklardan biri.

Hasta hakları alanındaki görevim ve Kızılay’daki kurum ve gönüllülük deneyimlerim de insanla, kurumla ve sahayla kurduğum ilişkinin farklı taraflarını oluşturdu. Bir kişinin talebini doğru anlamanın yanında, o talebin hangi imkânla ve hangi süreçle karşılanabileceğini düşünmeyi önemsiyorum.

Dinlemekten Birlikte Düşünmeye

Benim için mesleki iletişim, karşımdaki kişinin yerine karar vermekle başlamıyor. Önce onun kendi hayatını nasıl anlattığını, neye ihtiyaç duyduğunu ve hangi kaynaklara sahip olduğunu anlamaya çalışmak gerekiyor. Kişinin söz hakkını koruyan, mahremiyetine saygı duyan ve gerçekçi seçenekleri görünür kılan bir yaklaşımı değerli buluyorum.

Sosyal hizmet birikimimin diğer çalışma alanlarımla buluştuğu yer de bu dikkat. İnsanlarla çalışırken açık iletişimi, sınırları ve sorumluluğu birlikte düşünmek; bir görüşmeyi yalnızca sonuç üzerinden değil, nasıl yürütüldüğü üzerinden de değerlendirmek.